Dag lieve mensen,
Deze Psychosofia Post behandelt het thema " Eenzaamheid ”
We hopen dat het lezen mooie reacties oproept. Als u die aan ons stuurt, worden ze in de volgende publicatie opgenomen. |
|
|
|
|
|
|
Trilling
Nu sta ik voor U, Heer
ontdaan van mijn laatste wil
Waar ik U zocht, vond ik mijzelf weer
nimmer werd ik werkelijk stil
Verscheurd door de snelle tonen
van alles wat om mij heen leeft
Nimmer in stilte te kunnen wonen
in schoonheid, die in mij beeft
Hoe moet ik leren te verstaan?
U bent in mij, in alles wat trilt
Wanneer zal ik leren te verstaan
dat U juist Zó, alles hebt gewild?
In de eindeloze kosmische oceaan
is iedere druppel een flits van U
Zo kan ik leren te verstaan
dat alles leeft en trilt in U
|
|
|
|
|
Tekst uit het boek: De witte Lotus
Klik op de link: De witte Lotus
om dit boek te downloaden en te lezen. |
|
|
|
|
|
Reactie op Psychosofia Post
Dank voor de prachtige uitleg over dementie en verdere overdenkingen.
Liefdevol.
Marrie |
|
|
|
|
|
Eenzaamheid
Veel mensen gaan open voor spirituele dimensies. Dimensies zoals: innerlijk weten, geconfronteerd worden met innerlijke belevenissen, plotseling begrijpen of weten, voelen dat er meer is, allemaal dingen waar ze nooit mee in aanraking zijn geweest. Wanneer je daarvoor opengaat, geeft dat vaak verwarring en een gevoel van eenzaamheid. Het lijkt wel of je ergens bent buitengesloten, alsof je op een manestraal zit en niet meer in het gewone dagelijkse leven past. Mensen om je heen kunnen je niet meer volgen en begrijpen totaal niet waar je toch in hemelsnaam mee bezig bent. Het kan gebeuren dat je hierdoor in een isolement raakt.
We richten ons op drie aspecten van het eenzaam zijn:
- fysiek: je bent alleen en voelt je daardoor eenzaam.
- emotioneel: het alleen zijn heeft invloed op je emoties.
Het geeft soms pijn en maakt je verdrietig en vaak ook depressief.
- mentaal: ‘wat doe ik nou helemaal alleen? Ben ik alleen op de wereld?'
Iedereen kent dit soort gedachten.
Dit hoofdstuk gaat over het leren hanteren van eenzaamheid binnen deze drie dimensies van onze persoonlijkheid. Waarom voelt een mens die opengaat zich plotseling zo buiten gesloten, zo eenzaam?
Dat komt omdat in onze haastige, jachtige wereld van materie weinig of geen aandacht meer is voor het innerlijk beleven van diepere gevoelswaarden in onszelf.
Opengaan voor diepere spirituele dimensies in jezelf houdt in:
het ontdekken van je eigen intuïtie en ervaren hoe er een bepaald telepathisch contact kan zijn met andere mensen. Je ervaart hoe datgene wat jij uitzendt weer terugkeert naar jezelf. Je krijgt in deze dingen steeds meer inzicht en achtergrondinformatie en je gaat in je gevoel steeds dieper daarin mee.
Ik weet, vanuit mijn eigen belevenissen, hoe moeilijk het is om in je gewone ‘zijn’ te blijven en in deze diepere belevingen in jezelf mee te durven gaan.
Het vergt moed om bepaalde aspecten, die veelal je dagelijkse leven bepalen, in je persoonlijkheid los te laten. Voortdurend word je beïnvloed en gemanipuleerd door je denken, je emoties en je fysieke lichaam. Dit vraagt in jezelf een mate van: ‘ik durf hierin te gaan en ruimte te maken in al datgene wat me te diep raakt en teveel bindt aan materie.' Je zult dan merken dat er door die ruimte meer plaats, vrijheid en zelfs vreugde voor het opengaan komt.
Je hoeft daar niet angstig voor te zijn. Je hoeft je echt niet anders te voelen dan een ander of bang te zijn dat je niet gezien of herkend wordt.
Dat we ons zo gaan voelen en de eenzaamheid op die manier beleven, komt doordat we gewend zijn om mee te gaan in een bepaalde tredmolen en in een bepaalde conditionering van ons denken en onze emoties.
Wanneer de mens een nieuwe weg wil inslaan, overheerst vaak het idee dat hij daarin alleen komt te staan.
Je staat net zolang alleen, totdat je inziet dat je zelf innerlijke ruimte moet gaan creëren om je nieuwe weg in te passen in het oude. Het klinkt vreemd, je krijgt een nieuwe weg, nieuwe inzichten en toch moet je die gaan inpassen in je gewone menselijke zijn. Anders heeft het geen nut en vervreem je van je eigen menselijke zijn.
Daar hebben we niets aan! Je beleving van spirituele dimensies blijft dan zweven en krijgt geen voeten op aarde. Daar kunnen we in onze maatschappij niets mee! We dragen dan ook helemaal geen steentje bij aan een verandering in onze maatschappij.
De mens heeft dus absoluut de verantwoordelijkheid om, wanneer hij opengaat voor spirituele dimensies, deze in te passen in zijn huidige menselijke zijn van iedere dag.
Over de gehele wereld, ook in Nederland, wordt het bewustzijn voor nieuwe spirituele dimensies steeds groter.
In het collectieve bewustzijn is een onstilbaar verlangen gekomen naar een diepere dimensie, naar een werkelijk innerlijk beleven van wat wij God noemen. Jonge mensen vinden dat vaak een ouderwets woord, laten we het de oerbron noemen, onze eigen engel, de oerkracht, het innerlijke hoger Zijn.
Er is een verlangen om, naast datgene wat je bent en doet in de maatschappij, inzichten te verwerven over dat er nog iets meer moet zijn. Het is alsof we aan het plafond zitten van al ons kunnen, van al ons bezit en van alles wat we hebben, weten en doen. ‘Is dit dan alles? Is er niets meer? Is het alleen maar wat wij leren in de kerken? Alleen op zondag en verder is het klaar?'
Nee, het innerlijk verlangen naar meer is iets dat wij altijd in onszelf meedragen. Het is onze diepste innerlijke verbinding met het hoger Zijn, iets dat werkelijk in ons leeft en bestaat.
Niet langer krijgen wij het van buitenaf naar ons toe. Het is iets wat in ieder mens aanwezig is.
Deze vernieuwende energie die thans over de gehele wereld gaat, is zo groot dat het zich gewoon baan breekt. Het gaat dwars door alle oude vormen van religie, geconditioneerdheden en alles wat we hebben meegekregen heen. Er komt meer ruimte en meer verlangen om méér te weten.
Innerlijk weten is niet alleen weten met je verstand, maar vooral voelen: ik ben werkelijk een deel van dit grote geheel, een deel van de schepping en de schepper zit in mij.
Ik ben ook mijn eigen creator. Vanuit mijn eigen goddelijke oorsprong ben ik mijn eigen creator voor al mijn eigen creaties in dit leven. Alles wat ik heb meegemaakt en meegekregen kan ik zien als hulpmiddelen.
Soms lijkt ons leven heel negatief door eenzaamheid, door dood, door scheiding of gewoon omdat je altijd alleen bent en het net lijkt of niemand van je houdt. Toch kan juist deze eenzaamheid je verlangen om tot een werkelijke eenheid in jezelf te komen dieper en duidelijker in je bewustzijn brengen.
Nu klinkt dit natuurlijk groots: eenheid met dat goddelijk Zijn in jezelf. Mooie woorden, prachtig allemaal. Maar wat betekent het werkelijk in ons dagelijkse leven?
We zijn toch allemaal gewone mensen, die in ons eigen kleine leven dat dan ook moeten kunnen ervaren. Een heleboel mooie woorden en heel veel esoterische kennis, prima, maar waar gaat het werkelijk om?
Het gaat erom dat er in de mens zo'n diepe beleving van dit werkelijke eenheid-Zijn in zichzelf komt dat hij daardoor kracht, moed en durf krijgt om dat ook in de maatschappij te realiseren. Hierdoor kan er verandering komen in de maatschappij.
Die verandering duurt even, want dat gaat zomaar niet. Maar eens, wanneer weet ik niet, komt er in onze energie-uitzending, in onze uitstraling zo'n grote verandering dat er een heel grote kracht gaat komen.
Hoe kan dat?
Eigenlijk is het kosmische natuurkunde. Het betekent dat wij in de energievelden - die wij mensen zijn en creëren door ons mentale en emotionele beleven - de energieën zodanig positief kunnen transformeren dat deze zich een weg gaan zoeken.
Zij conformeren zich dan met dezelfde soort energieën. Dus hoe groter onze durf, ons verlangen en onze moed is om deze innerlijke beleving tot werkelijkheid te maken, hoe groter de kracht is die daarvan uit gaat.
Uiteindelijk zal daardoor - vraag me niet hoe lang dat duurt - verandering komen in de duisternis, in het kwaad, in het geweld en in de liefdeloosheid. U zult zeggen: ‘dat is mooi, maar nu mijn eenzaamheid. Toen ik openging, ontviel iedereen mij en moest niemand iets van mij hebben. Hoe kan dat dan?'
In de jaren dat ik hiermee bezig ben, heb ik gemerkt hoe mensen, helemaal goed bedoelend en werkelijk vanuit het verlangen naar diepere beleving van deze spirituele dimensies, heel erg vanuit hun ego bezig waren. Hierdoor kregen zij precies niet datgene naar zich toe, waar zij zo naar verlangden. Waarom?
Zij legden zich vanuit hun ego daar helemaal op toe. Zij deden dit vanuit hun begeerte om tot hoger weten, meer kennis en een hoger spiritueel niveau te komen.
De ander die deze begeerte ervaart - want dat straal je uit - schrikt zich een hoedje en trekt zich absoluut terug. Dat geeft pijn en verdriet.
Wanneer je in aanraking komt met spirituele zaken, ben je vrij te besluiten of je dit wilt of niet. Iets van die spirituele energie blijft altijd hangen. Die energie werkt in je door en je kunt zelfs tegen wil en dank opengaan.
Hoe werk je daar dan mee? Hoe maak je jezelf gelukkig?
Het gaat er toch om dat je gelukkig wordt, dat je dit geluk uitstraalt en meehelpt aan het opbouwen van een nieuwe liefdevollere wereld. Dit is erg belangrijk, want al hetgeen ons wordt aangereikt door de begeleiding, die wij vanuit de sferen krijgen, is daarop gericht.
Ieder mens wordt vanuit de spirituele dimensies begeleid.
Ook al zie je het niet, hoor je het niet en zie je geen beelden of visioenen.
Waarom is dat?
Vanuit de sferen werd mij uitgelegd dat het nu van het hoogste belang is dat de mensheid gaat beseffen dat al wat is geschapen een eenheid is.
De ongeziene wereld en de wereld waarin wij leven in de materie vormen in wezen een eenheid. De materiële wereld is een spiegel van de geestelijke wereld.
Waarom is het dan nu pas zo belangrijk dat dit besef bij de mensen doordringt? Dat komt - en ik vind het vervelend om het zo te zeggen - omdat er in de niet zoverre toekomst veel gaat gebeuren over de gehele wereld. Daarom moeten wij werkelijk alle krachten in onszelf, alle liefde in onszelf, alle mededogen met de ander, alle warmte die wij als mens hebben, alle vreugde die wij kunnen opbrengen mobiliseren om datgene het hoofd te bieden wat komt.
Deze harde noodzaak wordt gebruikt om in de mens dat grote onstilbare verlangen tot bewustzijn te brengen. Het onstilbare verlangen naar eenheid in onszelf.
De één zal het vertalen door te denken dat hij nog meer lawaai, drukte, bezit, bevestiging en liefde moet vinden.
Voor een deel klopt dit natuurlijk wel. Maar als je je verlangen op deze wijze bevredigt, drijft het je juist tot steeds grotere vormgevingen. Die grotere vormgevingen geven je dan juist weer een grotere energie-uitstraling van begeerte.
Heus, in het begin denk je dat je het altijd van een ander moet krijgen. Dat is niet waar, het zit in jezelf en het kan alleen vanuit jezelf komen. Alles wat van buiten naar je toekomt, zoals leed en vreugde, zijn alleen hulpmiddelen om daartoe te komen.
Hebben wij altijd van buitenaf stilling, satisfactie van onze eigen verlangens nodig? Zijn wij eenzaam wanneer wij merken dat wij dat niet meer zo nodig hebben? Want ook dat is inherent aan het opengaan. Je merkt ineens dat van buitenaf van alles naar je toekomt.
O ja, dat kan natuurlijk heerlijk zijn en je kunt daar op bepaalde momenten heel gelukkig mee zijn.
Toch is er nog iets. Wat is dat iets dan? Hangt je eenzaamheid werkelijk af van wat de ander naar je toebrengt? Hangt je eenzaamheid werkelijk af van je omstandigheden?
Is het niet iets dat veel dieper in jezelf ligt? Ben jij zelf niet de enig aangewezen persoon om dat te kunnen verlossen of te transformeren? Blijf je afhankelijk van de ander, van omstandigheden, van esoterische kennis of van inspiratie van buitenaf?
Tekst uit het boek: Stofjes in een zonnestraal
Klik op de link: Stofjes in een zonnestraal
om deze tekst te downloaden en te lezen. |
|
|
|
|
|
Vragen en antwoorden
--- Ik vind eenzaamheid meer iets voor een psychiater. Ik geloof niet dat mensen het zelf kunnen oplossen.
Z.: Ik houd deze opmerking even vast, graag nog twee aansluitende vragen.
--- Ik heb zelf de ervaring dat alleen zijn niet eenzaam hoeft te zijn. Maar ik vind alleen zijn wel heel saai.
--- Is het zo dat je eenzaam bent omdat je je eigen pad met niemand kunt delen? Wel veel andere dingen zoals vreugde, maar je moet toch je eigen weg bewandelen. Dat vind ik eenzaamheid.
Z.: Het schijnt zo dat eenzaamheid alleen door een psychiater kan worden opgelost. Het schijnt zo, zeg ik, want het is niet waar.
Een psychiater of psycholoog kan natuurlijk bepaalde hulp bieden, maar dat gevoel van veiligheid, wat die eenzame mens ontbeert, kan niemand anders geven, ook een psychiater of psycholoog niet.
Dat je alleen je levenspad moet bewandelen, sluit hierbij aan. De mens van nu gaat langzaamaan beseffen dat hij een pad van inwijding gaat. Dat klinkt heel groot, maar wij mensen komen op aarde als inwijdelingen, ons leven is één pad van inwijding. De mens kan alleen zelf dat ene pad belopen.
Wanneer iemand opengaat en tot inzicht komt, ervaart hij dat dit een wat eenzaam pad is. Maar dat hoeft hem niet in pijn, leed en dergelijke te storten. Het heeft te maken met hoe wij omgaan met het besef dat wij alleen op de wereld komen, alleen sterven en in wezen alleen ons eigen pad lopen.
Daar kan je relatie, je man, je vrouw, je vriend of vriendin bij zijn om vreugde en leed te delen, zeker. Maar jouw eigen aandeel is alleen. Wij hebben niet voldoende geleerd dat wij in wezen mensen zijn met veel innerlijke kracht en een mate van hoger Zijn, van scheppingsenergie, zodat wij het leven aankunnen en ook juist aanmoeten.
Als je alleen bent, hoef je niet eenzaam te zijn, maar het is wel saai. Ja, dat vind ik ook. Ik ben ook alleen. Maar wat is saai? Als de omstandigheden zo zijn en je kunt ze niet veranderen, kun je ten onder gaan door hier steeds over te piekeren. Denken aan alles wat je mist, is echt negatief. Als je je denken richt op wat je wèl hebt en wat er wèl is, krijg je meer innerlijke ruimte. Je emoties zullen niet meer zo met je op de loop gaan. Dit is het hanteren van je denken.
Ik heb gemerkt - psychiaters hebben hierover met mij gesproken - dat er in de psychiatrie, die zeer analytisch werkt, een lacune is om het de mensen te leren te werken aan hun problematiek, hun eenzaamheid vanuit hun eigen krachtbron.
Dat zal niet overal zo zijn, maar dit is wel iets - zo werd mij dat door psychiaters gezegd - wat leeft in de reguliere hulpverlening.
Wanneer het besef doordringt dat er in ieder mens een innerlijke krachtbron is, een oerenergie, een goddelijk Zijn, dan hoeft al dat negatieve, die pijn, wanhoop en eenzaamheid de mens niet meer zo in zijn greep te houden.
--- Als ik mij openstel voor anderen krijg ik vaak weerklank op allerlei gebieden. Als ik denk: ‘ach, daar weten ze niets van, dat is van mij’ sluit ik mij als het ware af.
Z.: Wanneer je bezig bent met deze verdieping in jezelf, met deze spirituele dimensies, met het krijgen van inzicht, kan het gebeuren dat je contacten krijgt en mensen aantrekt die met hetzelfde bezig zijn. Je ervaart daardoor helemaal geen gevoel van eenzaamheid. Die andere mensen beleven hetzelfde als jij. Dit kan alleen wanneer je die ander niet afstoot of tot defensie dwingt. Ik zal dit nog anders uitleggen. Blijkbaar heb je mensen ontmoet waarmee je hierover kunt praten, waarmee een bepaald contact is en jullie voelen je prettig bij elkaar. Dat houdt in dat de één het niet vanuit het ego benadert, waardoor de ander zich niet gedwongen ziet zich te verdedigen.
Wanneer wij iets hebben dat wij heel erg mooi en groots vinden en dat teveel willen poneren of het altijd als nummer één in elk gesprek willen inbrengen, dan vinden mensen je bijzonder onaangenaam.
Wanneer je dat doet met deze subtiele spirituele dingen is het effect nog groter. Het is dan niet te vatten voor de ander die niet dezelfde beleving heeft.
Dus wat houdt dit in? ‘Gij zult enige terughoudendheid betrachten’, werd mij ooit gezegd. Gij betekent altijd dat Ze je op het hogere in jezelf aanspreken. Ik hoorde dit zeggen na een periode dat ik het moeilijk had: ik had zo mijn best gedaan en dat werd helemaal niet leuk ontvangen.
De terughoudendheid zit hierin dat ieder mens in zijn levensinwijding absoluut stap voor stap zijn eigen pad moet volgen.
Ieder mens moet zelf door alle aspecten van de spiritualiteit heengaan. Je mag een ander wel iets aanreiken, dat doe ik ook, maar verder is ieder totaal vrij om er wel of niet iets mee te doen, dat is van jezelf.
Als je het op zo'n manier beleeft en het op zo'n manier kunt uitstralen, zal je geen afkeer of weerzin wekken. Maar wanneer er iets in jezelf belang bij heeft dat de ander het zomaar gelooft of iets zomaar zal doen zoals jij dat wilt, dan werkt het niet. Dan komt het verdedigingsmechaniek van die ander in actie.
--- Ik heb ook een moeilijke periode gehad. Ik zocht de oplossing altijd bij anderen. Nu denk ik: ‘ik zal moeten omgaan met wat ik heb, ben en kan.' Ik krijg daar nu vrede mee en kan daar beter mee omgaan. Het lost een deel van mijn eenzaamheid op.
Z.: Waar komt de angst voor eenzaamheid vandaan? Hoe komt het dat die angst voor eenzaamheid en de eenzaamheid zelf iemand echt tot aan de rand van de afgrond kan brengen? De angst voor eenzaamheid is de mens aangeboren. Want eigenlijk weten we allemaal, bewust of onbewust, dat ieder mens een spiritueel wezen is en dat iedereen in zijn leven een weg van inwijding volgt.
De angst voor eenzaamheid is aangeboren. De weg van eenzaamheid is onontbeerlijk. Ik bedoel niet dat we allemaal eenzaam moeten worden, maar het Zijn in jezelf, het niet meer afhankelijk zijn van omstandigheden of mensen of van emoties die negatief of positief van buitenaf naar je toekomen, houdt in dat de mens op zijn diepste Zelf is teruggeworpen. Hij komt dan in een heel levende, werkelijke verbinding te staan met zijn eigen hoger Zijn.
Dat houdt in dat hij zich, in een bepaalde mate, losmaakt van zijn persoonlijkheidsverlangens, zijn begeerten en de satisfactie daarvan. Dat valt niet mee. Dat weet ieder mens onbewust.
Als je met spiritualiteit in aanraking komt, krijg je steeds meer inzichten en komt er steeds meer in je bewustzijn. Pas daarna komt de tijd dat je het kunt gaan hanteren.
Hoe? Eerst word je overspoeld door emoties. Daarom noemde ik die drie aspecten: fysiek, emotioneel en mentaal. Je wordt overspoeld door emoties van eenzaamheid. Je denken is daar de hele dag mee bezig. Je draait rond in een vicieuze cirkel.
Hier moet je uitkomen, want je weg van inwijding gaat verder dan deze driedimensionale actie. Jij als mens hebt zo'n grote mate van innerlijke kracht dat je hier zelf doorheen kunt komen.
Maar, hoe dan? Je kunt nu gaan ervaren - dat is de nieuwe spiritualiteit - dat jij in jezelf de kracht hebt om er doorheen te komen.
Alles wat een ander je aanreikt aan hulp is mooi, daar kun je dankbaar voor zijn en het in vreugde accepteren, maar dat gaat maar tot een bepaald punt.
Soms kost dit enkele jaren van verdriet. In wezen is dat verrijkend. Want het geeft je dan de kracht, waardoor je het aankan. Dit geldt voor iedereen. Er kan dan een zodanige kracht komen dat je zelf je leven in eigen handen neemt. Je wordt dan niet meer geleefd door wie of wat dan ook.
Tekst uit het boek: Stofjes in een zonnestraal
Klik op de link: Stofjes in een zonnestraal
om deze tekst te downloaden en te lezen. |
|
|
|
|
|
| Meditatie |
Tijdstip en duur van elke meditatie is voor ieder persoonlijk en kan zelf worden gekozen.
Gezamenlijke meditatie
Elke zondagavond.
Aanvang om half acht.
Gedurende ongeveer een half uur. |
|
|
|
|
|
Zo wees dan,
gij wezens van Licht, gij Hart van Mijn Hart,
in eenheid met Mij.
Zie Mij als uw Broeder en betrek Mij dan in uw leven
en weet dan dat Ik met al Mijn liefde met u zal zijn
opdat gij, wezens van Licht,
uw eigen zijn ten volle
in dit uw leven in dit uw land
tot werkelijkheid zult brengen
tot heil van hen die tot u komen.
Zo wees dan gezegend en wanhoop niet langer.
Gij zijt Licht,
Ik ben met u.
Houd Mijn hand vast.
Voel Mijn warmte.
Verzaak niet uw eigen zijn.
Strijd in liefde
om in uw zijn met Mij samen
deze liefdesstrijd
tot een zo groot liefdesgegeven te brengen
dat ook jonge mensen het leven en God in zichzelf
weer zullen gaan respecteren en liefhebben.
Ik bid u, gij wezens van Licht,
geef uzelve niet meer over
aan die duistere elementen, trillingen in uzelf,
die u zo lang los van Mijn Liefde hebben gebracht.
Doch wees dan nu bereid om uzelf onvoorwaardelijk
over te geven aan God in uzelf.
In Liefde, uw Broeder |
|
|
|
|
|
Tekst op pagina 55 uit: Meester Jezus Teksten
Klik op de link: Meester Jezus Teksten
om deze tekst te downloaden en te lezen. |
|
|
|
|
|
|
